A Cinderella Story: If The Shoe Fits

Nou, luister eens, want ik heb een verhaal! Een verhaal zo zoet, zo zoetsappig, zo… goedkoop romantisch dat je er spontaan suikerziekte van zou kunnen krijgen. Maar dan op een leuke manier, snap je? We gaan het hebben over A Cinderella Story: If The Shoe Fits. Jazeker, weer een Assepoester-remake. Alsof we er niet al genoeg hadden! Maar geloof me, deze is… bijzonder. Laten we zeggen dat als Assepoester moderne problemen had, ze waarschijnlijk een vlogkanaal zou hebben. En een heel erg slechte zangstem. (Spoiler alert? Nee hoor, gewoon een inschatting.)

Het plot (of, zoals ik het noem, de basis voor memes)

Oké, dus imagine: we hebben Tessa, een weeskind dat woont bij haar stiefmoeder en stiefzusters. Cliché? Ja. Origineel? Absoluut niet. Maar hey, wie zegt er dat clichés niet vermakelijk kunnen zijn? Haar stiefzusters, Olympia en Athena (serieuze namen voor serieuze krengen), doen mee aan een musical auditie. Die musical is gebaseerd op Assepoester! Meta, toch? Tessa moet natuurlijk alle rotklusjes opknappen. Denk aan: de wc schoonmaken met een tandenborstel, de stiefmoeder masseren terwijl ze een reality-tv marathon kijkt, en waarschijnlijk de algoritmes van social media hacken om de stiefzusters populairder te maken. Allemaal heel herkenbaar, toch?

Maar wacht! Er is meer! Prince Reed, een knappe popster, is op zoek naar zijn Assepoester. In een musical. Dus, dubbel meta! Ik bedoel, wie zoekt er nou een levenspartner via een openbare auditie? Maar goed, Reed is blijkbaar erg wanhopig, of gewoon heel erg goed in marketing. Waarschijnlijk het laatste.

En dan, het geniale plan! Tessa besluit, vermomd als een jongen genaamd "Fella," mee te doen aan de auditie! Ja, je leest het goed. Ze doet een Mulan. Maar dan met meer glitter en minder draken. Begrijp je het? "Fella"? Assepoester? Een vent? Hilarisch. (Oké, misschien ben ik de enige die het hilarisch vindt.)

Belangrijk om te weten

• Tessa is eigenlijk best wel getalenteerd (ondanks mijn eerdere suggesties over haar zangstem).
• De stiefmoeder is de definitie van "evil" gemixt met een flinke dosis Instagram-obsessie.
• Prince Reed heeft een puppy-achtige charme die zelfs de meest cynische kijker doet smelten. (Misschien.)

De Humor (of, de poging daartoe)

Laten we eerlijk zijn, de humor in deze film is... uhm... laten we het "kinderlijk" noemen. Maar er zitten zeker momenten in die je, tegen beter weten in, toch een beetje doen gniffelen. Zoals bijvoorbeeld de stiefzusters, die zo overdreven dom en ijdel zijn dat het bijna onmogelijk is om ze niet uit te lachen. Denk aan: ze discussiëren over welk filter het beste is voor hun "natuurlijke" selfie, terwijl ze een kilo make-up op hun gezicht hebben. Of ze proberen Reed te versieren met onhandige dansjes en slechte rijmspreuken. Pure goud, ik zeg het je!

En dan is er natuurlijk Tessa's alter ego, Fella. De momenten waarop ze probeert te acteren als een jongen zijn gewoonweg hilarisch. Ze doet stoer, probeert diepe stem te imiteren, en faalt jammerlijk. Het is alsof ze een parodie op mannelijkheid uitvoert. Wat, eigenlijk, best wel slim is. Of misschien ook niet. Who knows?

De Muziek (of, de reden om de mute-knop te overwegen)

Oké, ik ga niet liegen. De muziek in deze film is... meh. Het is allemaal pop, allemaal gladgestreken, allemaal geschreven door mensen die waarschijnlijk nog nooit een echt instrument hebben aangeraakt. Maar, maar, MAAR! Er zijn wel een paar nummers die blijven hangen. Op een vervelende manier, ja, maar ze blijven hangen. Bereid je voor om dagenlang met "Something Real" (of zoiets dergelijks) in je hoofd te zitten. Je bent gewaarschuwd.

Maar eerlijk is eerlijk, de muziek is wel aanstekelijk. Het is perfect voor een guilty pleasure-dansje in je woonkamer. Doe alsof niemand kijkt (want waarschijnlijk doet dat ook niemand), zet het volume vol open, en laat je gaan! Het is therapeutisch, echt waar!

Fact:

Wist je dat sommige van de acteurs in deze film ook echt kunnen zingen en dansen? Schokkend, toch? Ik bedoel, met al die overdreven acteerprestaties en cheesy dialogen zou je bijna vergeten dat ze eigenlijk wel talent hebben. Maar ja, ze zitten vast in een Assepoester-remake. Het leven is niet eerlijk.

Waarom je deze film moet kijken (of juist niet)

Dus, de grote vraag: moet je A Cinderella Story: If The Shoe Fits kijken? Het antwoord is... het hangt ervan af.

Als je op zoek bent naar een diepgaande, intellectuele film die je wereldbeeld verandert, blijf dan alsjeblieft ver weg. Dit is geen film voor filosofen of cinefielen. Dit is een film voor mensen die hun hersenen even willen uitzetten en willen genieten van een uurtje of twee pure escapisme.

Maar als je van cheesy romantiek, overdreven acteerprestaties, en aanstekelijke (maar misschien ook wel vreselijke) liedjes houdt, dan is dit je film! Het is perfect voor een avondje met vriendinnen, een pyjama party, of gewoon een momentje voor jezelf. Pak een bak ijs, kruip onder een deken, en laat je meeslepen door de magie van Assepoester. (En de wanhoop van Prince Reed.)

Dus, om het samen te vatten: A Cinderella Story: If The Shoe Fits is een film die je ofwel haat, ofwel (in het geheim) adoreert. Er is geen tussenweg. Het is een guilty pleasure van de hoogste orde. En dat is helemaal prima. Soms heb je gewoon een beetje cheesy romantiek nodig in je leven. Het is een feit.

En vergeet niet: het belangrijkste is dat je er zelf van geniet. Dus, zet die film op, lach erom, huil erom (als je echt emotioneel bent ingesteld), en voel je vooral niet schuldig. Het is maar een film. En het is waarschijnlijk leuker dan je denkt. Of niet. Who cares?

Trouwens, nog een laatste gedachte: als er ooit een vervolg komt, hoop ik dat Tessa een popster wordt en Prince Reed haar manager. Dat zou pas echt meta zijn!

Tot de volgende keer! En onthoud: laat nooit een perfect passende schoen je ervan weerhouden om de boel eens flink op te schudden!