A Body Keeps The Score

Oké, laten we het even hebben over iets waar we allemaal wel eens mee te maken hebben, of je het nu beseft of niet: trauma. Nee, niet per se dat je door een leeuw bent opgegeten (tenzij… dat is wel een sappig verhaal!), maar meer van die 'oei, dat was niet zo chill'-momenten die blijven hangen. En dan heb ik het dus over dat bekende boek: The Body Keeps the Score van Bessel van der Kolk. Klinkt zwaar? Ja, misschien wel een beetje. Maar geloof me, het is super relevant voor je dagelijkse leven.

Wat is dat nou eigenlijk, dat 'score' bijhouden?

Stel je voor: je bent een harde werker. Je bent dol op je werk en zou het niet anders willen. De mensen zijn leuk en je komt met plezier iedere dag. Maar ineens is er een reorganisatie en je wordt boventallig verklaard. Je bent boos, verdrietig en misschien ook wel een beetje bang. Hierna begin je weer aan een nieuwe baan, maar je merkt dat je anders bent dan voorheen. Je vertrouwt je collega’s niet helemaal, je bent minder enthousiast en je voelt je minder verbonden met je werk.

Dan weet je nu; je lichaam houdt de score bij. Je lichaam heeft een reactie op de ervaringen die je hebt meegemaakt. En soms zijn die reacties niet zo handig. Alsof je lijf een soort supergeheugen heeft, maar dan voor nare dingen. En het vergeet ze dus niet. Het slaat alles op. En wat erger is: het reageert er soms op alsof het moment nu weer gebeurt.

En dat is precies wat Bessel van der Kolk uitlegt in zijn boek. Hij zegt eigenlijk: je lichaam is een soort van archiefkast voor al je traumatische ervaringen. En die archiefkast staat niet ergens in een donker hoekje, maar midden in je woonkamer. En elke keer als er iets gebeurt dat ook maar een beetje lijkt op een oude ervaring, dan gaat die archiefkast open en krijg je alles over je heen. BAM!

Oké, klinkt heftig. Maar wat betekent dat voor mij?

Nou, denk eens aan die keer dat je zo zenuwachtig was voor een presentatie dat je buik letterlijk in de knoop zat. Of die keer dat iemand iets zei wat je triggered (ja, ik gebruik dat woord gewoon), en je ineens ontplofte zonder dat je snapte waarom. Of die keer dat je het gevoel had dat je gevangen zat in je eigen lijf. Herkenbaar?

Dat zijn allemaal manieren waarop je lichaam je laat weten: "Hé, er is hier iets dat we nog niet helemaal verwerkt hebben!". Het is alsof je lichaam probeert je te waarschuwen, net zoals een rookmelder afgaat als er brand is. Alleen in dit geval, is de 'brand' een oude pijn die nog steeds smeult.

En het lastige is, dat je je er vaak niet eens bewust van bent. Je denkt misschien: "Ik ben gewoon een gestresst persoon" of "Ik ben gewoon een beetje gevoelig". Maar vaak zit er meer achter. En dat 'meer' kan dus komen van die 'score' die je lichaam bijhoudt. Snap je 'm nog?

Dus, wat kunnen we eraan doen?

Goed nieuws: je bent niet veroordeeld tot een leven vol onverklaarbare buikpijn en onverwachte woede-uitbarstingen. Er zijn dingen die je kunt doen om die 'score' te resetten, of in ieder geval wat te dempen. En dat is waar het boek echt interessant wordt.

1. Lichaamswerk:

Van der Kolk hamert erop dat je lichaam de sleutel is tot genezing. Niet alleen je hoofd. En dat betekent dat je dingen moet gaan doen die je helpen om weer in contact te komen met je lijf. Denk aan:

• Yoga: Niet alleen voor flexibiliteit (hoewel dat ook fijn is), maar vooral om te voelen wat er in je lichaam gebeurt.
• Mindfulness: Even stilstaan bij het moment, zonder oordeel. Super simpel, maar o zo effectief.
• Beweging: Wandelen in de natuur, dansen, sporten… whatever makes you feel good in your body!

Het idee is dat je je lichaam weer leert vertrouwen. Dat je je weer veilig voelt in je eigen huid. En dat is een cruciaal onderdeel van het helingsproces.

2. Therapie:

Ja, ja, ik weet het. Therapie klinkt voor sommigen als iets voor 'gekke mensen'. Maar geloof me, het is gewoon een manier om jezelf beter te leren kennen en te leren omgaan met moeilijke dingen. Er zijn verschillende vormen van therapie die specifiek gericht zijn op traumaverwerking, zoals EMDR of Somatic Experiencing. Kies wat bij je past!

3. Verbinden met anderen:

Trauma kan je isoleren. Het kan voelen alsof niemand je begrijpt. Maar het is zo belangrijk om verbinding te zoeken met anderen. Met mensen die je steunen, die naar je luisteren en die je accepteren zoals je bent. Of dat nu je partner is, je vrienden, je familie of een steungroep. Je bent niet alleen.

4. Zelfcompassie:

Wees lief voor jezelf. Echt. Trauma is niet jouw schuld. Je hebt dingen meegemaakt die je hebben gevormd, maar die je niet definiëren. Geef jezelf de ruimte om te voelen, om te rouwen en om te herstellen. En wees niet te streng voor jezelf als het even niet lukt. Morgen is er weer een dag.

Dus, wat is de moraal van dit verhaal?

The Body Keeps the Score is geen makkelijk boek, maar het is wel een belangrijk boek. Het helpt je om te begrijpen hoe trauma je leven kan beïnvloeden en wat je eraan kunt doen. Het is een boek vol hoop, dat laat zien dat genezing mogelijk is. Zelfs als je denkt dat je te ver bent weggezakt. En het belangrijkste is misschien wel dat het je eraan herinnert dat je lichaam je bondgenoot is, niet je vijand. Luister ernaar, verzorg het en geef het de ruimte om te helen. Dan komt alles goed. En vergeet niet: het is oké om hulp te vragen. Iedereen heeft wel eens een steuntje in de rug nodig.

Dus, leun achterover, haal diep adem en onthoud: je bent sterker dan je denkt!