3 000 Years Of Longing

Oké, stel je voor: ik zit dus laatst op een terrasje, biertje in m'n hand (je kent me 😉), en ik zit zo'n beetje mensen te kijken. Er loopt een stel voorbij, die zie je zo, ze zijn al eeuwen samen. Geen intense passie, maar wel een soort comfortabele...tja, laten we het 'liefde-luiheid' noemen. Niks mis mee, hoor! Maar het zette me wel aan het denken: hoe zit dat nou eigenlijk met diepe, allesverterende verlangens? En hoe verhoudt dat zich tot de alledaagse, meer praktische liefde?

Die vraag bleef een beetje in m'n hoofd hangen, totdat ik recentelijk de film "3000 Years of Longing" heb gezien. En jongens, die film heeft me toch even aan het denken gezet!

Het verhaal gaat over Alithea Binnie (Tilda Swinton), een erudiete narratologe (ja, ik moest dat woord ook even opzoeken 😉), die op een congres in Istanbul een antieke fles koopt. En wat denk je? Er zit een Djinn in (Idris Elba, not complaining!), die haar drie wensen aanbiedt. Klinkt simpel, toch? Maar Alithea is slim, ze kent de valkuilen van sprookjes en ze is nogal sceptisch over de hele 'wensen'-business. Want, spoiler alert: het loopt bijna nooit goed af met wensen.

En daar begint het interessante! Want de Djinn, om haar te overtuigen, vertelt haar zijn eigen lange, tragische levensverhalen, die zich over 3000 jaar uitstrekken. En die verhalen, die gaan over liefde, verlies, jaloezie, macht, en natuurlijk: intens verlangen.

Waarom "3000 Years of Longing" Zo Beklijft

De film is visueel echt prachtig, dat moet ik zeggen. Maar het is vooral de manier waarop het thema 'verlangen' wordt uitgediept, die me zo fascineerde. Het gaat niet alleen om romantisch verlangen, maar om een veel breder spectrum aan menselijke behoeftes.

De Verschillende Vormen van Verlangen

• Het verlangen naar liefde en verbinding: Uiteraard! De Djinn zelf verlangt naar liefde, maar ook de personages in zijn verhalen zijn er constant naar op zoek. Is dat niet wat ons allemaal drijft?
• Het verlangen naar kennis en begrip: Alithea is een narratologe, die haar leven wijdt aan het begrijpen van verhalen. Haar verlangen is om de wereld te interpreteren en betekenis te geven.
• Het verlangen naar macht en controle: In sommige van de verhalen zien we personages die door hun verlangen naar macht ten onder gaan. Denk maar aan de koninginnen en sultans die de Djinn in het verleden heeft gediend.
• Het verlangen naar vrijheid: De Djinn is eeuwenlang gevangen geweest, eerst in die fles, daarna gebonden aan de wensen van anderen. Zijn verlangen naar vrijheid is voelbaar in elke scène.

Het interessante is dat deze verlangens vaak met elkaar in conflict zijn. Het verlangen naar liefde kan bijvoorbeeld botsen met het verlangen naar vrijheid, of het verlangen naar kennis met het verlangen naar macht. Ken je dat gevoel? Ik denk dat iedereen daar wel eens mee worstelt.

De Gevaarlijke Kant van Verlangen

De film laat ook zien dat verlangen gevaarlijk kan zijn. Obsessief verlangen kan leiden tot jaloezie, verraad, en zelfs vernietiging. De Djinn's verhalen zijn doorspekt met voorbeelden van personages die door hun eigen verlangens verteerd worden. Het is een waarschuwing om je verlangens te temperen, om ze niet de overhand te laten krijgen. Anders word je net zo’n figuur op een terrasje, die z’n buurvrouw bekijkt en denkt: ‘Waarom heb ik haar leven niet?’ (Oké, misschien is dat wel érg zwart-wit, maar je snapt het punt 😉)

En dat is iets wat we in de moderne maatschappij ook steeds meer zien, toch? We worden constant gebombardeerd met beelden van perfecte levens, perfecte lichamen, perfecte relaties. Daardoor kan het verlangen naar 'meer' en 'beter' enorm worden aangewakkerd, met alle gevolgen van dien. (En dat is misschien de reden waarom 'mindfulness' ineens zo hip is!)

Verlangen in de 21e Eeuw: Swipe Rechts Naar Het Echte Leven?

De film zet je ook aan het denken over hoe we tegenwoordig met verlangen omgaan. In een tijdperk van dating apps en instant gratification lijkt het alsof we alles kunnen krijgen wat we willen, met een simpele swipe. Maar maakt dat ons gelukkiger? Ik betwijfel het. Sterker nog, ik denk dat het juist de illusie van onbeperkte mogelijkheden is, die ons ontevreden maakt.

We swipen ons suf op zoek naar 'de ware', maar vergeten ondertussen misschien wel om echt aandacht te besteden aan de mensen die al in ons leven zijn. We focussen ons op wat we niet hebben, in plaats van te waarderen wat we wel hebben. En zo missen we misschien wel de echte liefde, de echte verbinding, die al die tijd onder onze neus lag.

Ik bedoel, laten we eerlijk zijn, wie van ons heeft er nog nooit een beetje ge-stalkt op Instagram? Toegeven! 😉 Het is supermakkelijk om jezelf te vergelijken met anderen en jaloers te worden op hun 'perfecte' levens. Maar wat we vaak vergeten is dat Instagram maar een klein, gefilterd stukje van de werkelijkheid is. Achter die perfecte foto's schuilen vaak net zo goed onzekerheden, problemen en verlangens als bij ons allemaal.

Misschien is het antwoord wel om wat bewuster te worden van onze eigen verlangens. Om te onderzoeken waar ze vandaan komen, of ze realistisch zijn, en of ze ons wel echt gelukkig maken. Misschien moeten we wat vaker stilstaan bij wat we al hebben, in plaats van te blijven jagen op wat we missen. Misschien moeten we offline gaan om de echte verbinding te vinden. (Eng idee, ik weet het!)

De Boodschap van "3000 Years of Longing"

De film biedt geen pasklare antwoorden, dat is juist het mooie eraan. Maar het laat wel zien dat verlangen een complex en fundamenteel onderdeel is van de menselijke ervaring. Het is een kracht die ons kan drijven, inspireren, en verbinden, maar die ons ook kan vernietigen.

Uiteindelijk komt het er op neer dat we een balans moeten vinden. We mogen best verlangens hebben, dromen najagen, en streven naar een beter leven. Maar we moeten er ook voor waken dat die verlangens ons niet overnemen, dat we niet vergeten om te genieten van het hier en nu, en dat we de mensen om ons heen waarderen.

De film lijkt te suggereren dat het accepteren van je verlangens, en ze tegelijkertijd relativeren, de sleutel is tot een gelukkiger leven. En misschien is dat wel de belangrijkste les die we uit de 3000 jaar lange verhalen van de Djinn kunnen leren.

En nu ga ik maar weer eens een biertje halen op dat terrasje. Misschien ga ik de mensen dan toch met iets andere ogen bekijken... 😉